3xliving

Tussen alle bedrijvigheden door probeer ik toch met regelmaat aan mijn huidige project te werken.

Ik heb mezelf voorgenomen om in ieder geval elke vrijdag te gaan wijden aan mijn wens…
En hoewel het stuk nog verre van af is, heb ik besloten om even een update te geven inclusief wat foto’s zodat een ieder die dit bericht leest alvast een idee kan krijgen.

Hetgeen nu bewerkt is zal in de loop van het hele proces nog vaak onder handen moeten worden genomen omdat het bewerken van leer nu eenmaal een heel arbeidsintensief werk is en meer dan eens gecorrigeerd moet worden, zeker wanneer je in de fase terechtkomt dat je de gezichten en de lichamen naar buiten toe gaat drukken. Dan moet je de hele afbeelding opnieuw nalopen om alle details opnieuw het juiste accent te geven.

Vandaag dus weer wat kunnen doen dus (ongeveer 4 uren bezig geweest en nog …tig uren te gaan…)
Terwijl ik zo bezig ben, bemerk ik hoeveel rust maar tegelijkertijd ook opwinding het geeft om hieraan te werken.
Ik kon niet vermoeden dat het zoveel emoties boven zou doen drijven. Ik merk ook dat mijn gedachten wel eens blijven hangen bij allerlei herinneringen die voorbijkomen als je zo aandachtig hun foto bekijkt voordat je weer een snede in het leer maakt.

Het ‘vervelende’ van leerbewerken is dat een verkeerde snede bijna altijd fataal is. Dat vraagt heel veel concentratie en focus op hoe je handen ‘voelen’.
Daarentegen blijft het werken met leer, voor mij altijd weer bijzonder en een uitdaging. Net zoals een aikidoka tijdens zijn leven een eigen stijl gaat ontwikkelen, geldt dat ook voor het leerbewerken. Je kunt genoegen nemen met een ‘vlakke’ bewerking maar mijn uitdaging en mijn stijl is het om zoveel als het leer het toelaat, in 3D te werken en dan de werkelijkheid zoveel mogelijk te benaderen.
Niet voor niets leg ik de lat daarin zo hoog mogelijk door te zeggen ‘waar leer tot leven komt’.

Zeker met dit stuk is die gedachte maar al te vaak nadrukkelijk aanwezig…
Over een paar weken zal ik weer een update plaatsen met nieuwe foto’s.

Conflicten.
We zijn er door omgeven en het bestaan ervan is zo natuurlijk als de zons op- en -ondergang. Velen van ons reageren op dit bestaan met agressie, ontkenning of weerstand. Als we kijken naar wat ons is aangeboden in onze opvoeding of in onze huidige waarneming van de wereld, is het bijna een automatische reactie. Actiefilms laten ons bijna niets anders zien.

Een conflict wordt geslecht, opgelost, maar geen van bovengenoemde reacties werken echt.
Is er ooit echt een probleem opgelost door te schreeuwen naar iemand?
Het is vaker als een zaadje dat uitgestrooid wordt en later als onkruid opkomt.
Heeft het echt geholpen wanneer we in gesprekken blijven vasthouden aan onze eigen standpunten?
En toch herhalen we deze automatische reacties, dag na dag, jaar na jaar.

Na 12 jaar (begonnen als een onwetende enthousiasteling met een grote belangstelling voor krijgskunst) ben ik sinds bijna 2 jaar houder van een 2e dan in het aikido.
Ik geef niets om de status van het hebben van die 2e dan. Het is voor mij een reis geweest in het continu loslaten van hardnekkige gewoonten en om steeds meer te zien wat de kracht van ontspanning is en relaties opbouwen met medestudenten en leraren.
Het zijn ook jaren geweest waarin ik een vriendschap heb mogen opbouwen met mijn leraar die binnenkort zijn 70-ste verjaardag mag gaan vieren en waarin ik zijn oprechte belangstelling in mijn groeiproces heb mogen ervaren. Een erg mooi moment was toen hij mijn examen afnam en zelf ook deelnam aan de les die ik moest geven om in het bezit te komen van deze dan-graad.
Zijn houding toen was een les in dienstbaarheid en respect op zich.

Vele trainingen in aikido en het werkzaam zijn geweest in vele uiteenlopende functies en rollen binnen organisaties, hebben mij bewezen dat het eigen maken van de basisprincipes van deze krijgskunst, mensen helpt om op een effectieve manier om te gaan met problemen in zowel werk- als privésfeer. Aikido biedt vele handvatten en inzichten voor het omgaan met conflicten en groei in samenwerking.

De reden dat we in conflicten zo vaak reageren met agressie, ontkenning en/of weerstand, is door onze eigen perceptie op hetgeen wij als conflict waarderen, als zijnde negatief of een strijd.
Dit is echter een onjuiste weergave van de werkelijkheid. Een conflict is een natuurlijk gegeven als gevolg van ons leven in een steeds complexer wordende  gemeenschap. We zijn continu aan het heen en weer rennen om ons werk gedaan te krijgen, om onze carrière verder uit te bouwen en antwoord te geven op (soms lastige) vragen uit onze eigen sociale context.
De manier waarop we vervolgens reageren op prikkels die een andere inhoud of vorm hebben dan we die, vanuit onze eigen haast of eigen doelstellingen nastreven of verwachten, leiden vaak tot een conflict.
Deze tegenstellingen zijn vaak de bron voor conflicten. Wanneer we uitgaan van een winnen of verliezen en daaraan een waarde verbinden die we van invloed laten zijn op onze gedachten over status, macht of andere percepties over ons persoonlijk leven, zullen we bewust of onbewust conflicten blijven creëren.

We kunnen echter ook win/win oplossingen nastreven en bereiken.
Om dit te laten gebeuren zijn er 3 basiscondities nodig: erkenning, aanvaarding en aanpassingsvermogen (de 3 A’s:  acknowledgment, acceptance en adaptability).
Partijen (mensen) in een ‘latente’ conflictsituatie moeten het bestaan van hetgeen kan leiden tot een conflict erkennen i.p.v. proberen te vermijden of te ontkennen.
Accepteer, aanvaard de betrokkenheid/inmenging, waardeer de gevoelens en gezichtspunten van alle partijen bij het onderwerp, zonder te oordelen (aanvaarding) en stel je open voor nieuwe ideeën (aanpassingsvermogen) die mogelijk kunnen helpen tot oplossingen.

Wat is de bijdrage van aikido aan conflictoplossing en samenwerking?

De “3 A’s” zijn gemakkelijk terug te zien en te ervaren in de kunst van aikido.
Iedere keer wanneer aikidoka’s de mat betreden, worden ze er aan herinnerd dat weerstand, spanning en agressie niet de meest krachtige, noch de meest effectieve reacties zijn op conflictsituaties. Het is wanneer we ontspannen en vloeiend bewegen vanuit ons centrum dat we succesvol kunnen zijn in onze technieken.
Het hart van aikido gaat om het erkennen, aanvaarden en werken met de energie van de ander. Het willen en kunnen aanpassen wanneer de situatie er om vraagt.

Traditioneel heeft het Westen de neiging zich te duidelijk uit te willen spreken, te veel te werken vanuit het verstand, vanuit het intellectuele.
Wanneer we meer doen dan alleen maar spreken over hoe we conflicten kunnen oplossen of tot betere samenwerking kunnen komen, zullen meer mensen de boodschap begrijpen.
De kracht van aikido voor het leren begrijpen over conflicthantering en samenwerking neemt toe naarmate de betrokkenheid van deelnemers aan trainingen vergroot wordt.
Gedurende aikido demonstraties worden vaak opmerkingen geuit als: “het lijkt zo moeiteloos te gaan. Doen jullie wel wat? Dit is gespeeld.”
Het daadwerkelijk ervaren en ondergaan van technieken van het aikido doen mensen echter al snel beseffen wat de kracht van de schijnbaar moeiteloos uitgevoerde techniek betekent en doet je nadenken over de bestaande paradigma’s en dagen je uit in het onderzoeken van nieuwe.

De naam aikido  kan uitgelegd worden als ‘de weg van eenmaking of harmonieuze geest d.m.v. het gebruik van levensenergie (ki).’
Anders dan vele andere krijgskunsten, is het geen (vecht)sport.  In feite: één van de uitgangspunten in aikido is, dat er in de beoefening geen sprake van competitie behoort te zijn. Wat een aikidoka nooit behoort te laten zien tijdens zijn beoefening met zijn/haar aikido-partner, is een wedstrijd om er achter te komen wie de betere aikidoka is.
Aikido werkt vanuit een totaal ander paradigma. In een gevecht is er altijd sprake van een persoon die aanvalt en de andere die aangevallen wordt. Vanuit de filosofie van het aikido, is de aanvaller zijn eigen persoonlijke domein aan het overschrijden en daarmee zichzelf uit balans aan het brengen.
Om die reden, door het uitvoeren van een daad van agressie, is hij zichzelf aan het verslaan.
Het gezamenlijk beoefenen van het aikido betekent de andere, de vergissing van zijn uitgangspunt duidelijk maken. Dit gebeurt altijd zonder die andere meer pijn te doen dan noodzakelijk is.

Aikido wordt ook wel de vreedzame krijgskunst genoemd.

Dit heeft denk ik wel wat uitleg nodig want helemaal duidelijk is dit niet.
Ten en eerste is het zo dat je niet in staat bent om de prachtige aikido technieken te oefenen, zonder dat iemand meewerkt, door je aan te laten vallen en het toegestaan worden om met hem of haar te gaan ‘gooien’. De enige reden waarom iemand anders je hierin terwille wil zijn, is dat jijzelf ook deze rol voor de ander wil gaan innemen.
Conform de opbouw in een aikidoles, ben je net zo vaak bezig met het uitvoeren van aanvallen als met het verdedigen tegen dezelfde aanvallen.
Daarbij blijkt ook nog dat de technieken en vaardigheden in de uitvoering hiervan, voor zowel aanval als verdediging, zo goed als gelijk aan elkaar zijn. De bewegingen van een goed geoefende aanvaller zijn vloeiend, flexibel en gefocust. De ontvangende partner beschikt over dezelfde vaardigheden.
De gehele fysieke gesteldheid van aikidotraining omvat een ritmische training van aanvallen, je laten ‘gooien’, ontsnappen door rollen en weer opstaan en nogmaals aanvallen. Hoe ‘beter’ de andere is, hoe minder de aanvaller in feite hoeft te doen.

Een ander belangrijk gezichtspunt om te begrijpen, is dat voor een aikido beoefenaar, het fysieke gevecht, de enige geuite extreme vorm is van een situatie zoals die zich altijd kan voordoen. Na vele jaren van aikido beoefening, heb ik het als fysieke krijgsuiting nooit hoeven toe te passen op straat of waar dan ook maar. De achterliggende ideeën van het aikido worden echter dagelijks gebruikt in mijn leven met mijn vrouw, mijn kinderen of met anderen wiens ideeën of interesses kunnen verschillen met die van mijzelf.

Jezus leert dat we onze vijanden lief moeten hebben. Morihei Ueshiba, de grondlegger van aikido, heeft gezegd dat niemand dit kan, als hij niet in staat is om deze liefde ten toon te spreiden aan zichzelf of aan zijn vrienden. Dit vraagt om grote vaardigheden in het hanteren van (innerlijke) conflicten.
Een oude Japanse spreuk zegt ‘ondeskundige werkwijzen veroorzaken zware verwondingen.’
Koning Salomo zei: ’verwerft kennis en inzicht bij al wat gij bezit.’
Het is onze verantwoordelijkheid om na te denken over alles wat wij bezitten en daar de juiste waarheden uit te destilleren.
Dat dit meer is dan vasthouden aan onze huidige percepties over ons leven is duidelijk.
Het gezegde ‘een leven lang leren’ heeft dan ook betrekking op meer dan alleen het vergaren van kennis.

De paradox van management.

De paradox van management is, dat management juist beheersing en sturing als doelen kent, maar conflictmanagement nodig blijkt te hebben om ‘fouten’ in de uitvoering van het management te herstellen om een vernieuwd harmonieus evenwicht te bereiken.
Het is gemakkelijk om binnen het terrein van conflictoplossing gericht te zijn op het gebruik van de bekende communicatietechnieken en oplossingsstrategieën. Deze vaardigheden bezitten waarde maar door ze te adresseren zonder evenwicht van geest en lichaam, verliezen ze aan effectiviteit.
Ben je eerder geneigd om met vertrouwen gebruik te maken van deze vaardigheden wanneer je gespannen of geïrriteerd bent of wanneer je kalm en ontspannen bent?
Het principe van ‘one-point’ of ‘centrum’ in aikido is een directe en simpele manier van het introduceren van een optimale staat voor conflicthantering en oplossinggericht samenwerken.
Iedereen heeft weleens ervaringen gekend waarin we ons bijzonder krachtig, ontspannen of bewust hebben gevoeld en in een staat van grote focus. Aikidobeoefening werkt hier alleen maar aan!

Om die reden is het geheel gerechtvaardigd om een aantal principes van deze krijgskunst als workshop aan te bieden als een vredestichtend conflicthanteringsinstrument of als manier om tot betere samenwerking te komen en daarmee tegelijkertijd een fundament te leggen voor een gezonder en ontspannen persoonlijk leven.
De vraag is of de keuze die we maken voor ons dagelijkse leven, één zal zijn van elke dag vanuit ons centrum te gaan leven vanuit ontspanning , acceptatie en aanpassingsvermogen of te kiezen voor een stijl van leven dat gekenmerkt zal blijven door stress en conflict.

Het doet mij na vele jaren van trainen nog steeds versteld staan hoe we kunnen blijven meebewegen vanuit de handvatten die ons via het aikido worden aangereikt. De zoektocht naar oplossingen voor stressmanagement, persoonlijke groei, teambuilding of relatieontwikkeling vindt in de beoefening van het aikido in ieder geval een meer dan geweldig aanbod.

Mijn ‘vrije’ dag bestaat over het algemeen uit het in de ochtend vooral bezig zijn met het opruimen van een lijstje ‘still have to do-tjes’.
De kinderen zijn dan naar school en mijn vrouw is dan vaak ook bezig met haar eigen werkzaamheden op kantoor, die het hebben van een eigen bedrijf nu eenmaal met zich meebrengt.

En op zo’n dag neem ik dan ook wat meer tijd om over ons leven na te denken.
En nu gingen mijn gedachten heel erg uit naar mijn vrouw Rina waardoor ik besloten heb om mijn blog deze keer aan haar te wijden.

Acht jaar geleden is onze relatie ‘echt’ begonnen na een eerdere ontmoeting een jaar daarvoor.
Na bijna een jaar van veel heen en weer reizen omdat zij nog in Arnhem woonde hebben we besloten om te gaan trouwen. We wilden samen oud worden .
Zij heeft dus 7 jaar geleden haar geboorteplaats Arnhem verruild voor het gaan wonen in Groningen en daarmee mij, als haar kersverse echtgenoot te volgen, daarmee ook haar familie en 2 dochters achterlatend. Ze heeft mijn beide zonen geaccepteerd als haar eigen kinderen en een leidinggevende functie opgegeven om vervolgens in Groningen opnieuw ‘onderaan’ te beginnen in een uitvoerende functie.
Ze heeft mij altijd ondersteund in de ideeën die ik had m.b.t. mijn leven en ook vaak genoeg daarvoor haar eigen idealen even ‘geparkeerd’.
Ze staat (bijna ) altijd als eerste op en zorgt er voor dat de kinderen ook echt een ‘thuis’ hebben.
Neemt onze (vele) tekortkomingen met zachtmoedigheid op en zorgt dat ’s avonds het eten met liefde bereid is en de kaarsjes branden. Zij is waarlijk een ‘Spreuken 31’ vrouw !

In haar zie ik een vrouw die besef heeft dat het leven hard werken is en die bereid is om uit haar ‘comfort zone’ te stappen om niet alleen voor haar gezin te zorgen maar ook weet dat dit nodig is om haar droom, om haar bedrijf tot een succes te maken, te verwezenlijken.
Die daarnaast een groot hart heeft voor mensen die hulp nodig hebben, die haar hart en ons huis openstelt en altijd die gastvrouw en het luisterend oor is waardoor mensen het fijn vinden om ons te bezoeken.

Wat ik verder enorm bewonder in haar is haar doorzettingsvermogen, optimisme en geloof in de toekomst van haar bedrijf.
Natuurlijk kom je er niet alleen met deze drie dingen, maar zonder heeft het helemaal geen zin om ondernemer te willen zijn.
Ik vind het dan ook geweldig om te zien dat zij in grote mate over deze dingen beschikt.
Het is ook fantastisch om te zien hoe ze vastberaden bouwt aan een stevig fundament voor toekomstig succes.

And where does this leave me?
Ik, als haar echtgenoot, dien te zorgen dat zij zich geborgen voelt in mijn liefde voor haar.
Dat behelst meer dan alleen te zeggen dat ik van haar hou. Dit behoort zichtbaar te zijn vanuit de moeite die ik mijzelf getroost om haar geborgen te laten voelen. Mijn vrouw staat onder mijn bescherming. Ik wil naar haar luisteren en haar bemoedigen in hetgeen zij droomt. Ik moet zorgen voor de juiste omstandigheden waardoor zij zichzelf kan blijven ontplooien. Dat betekent verantwoordelijkheid nemen voor mijn rol als echtgenoot en vader.
Net zo vaak betekent dat ook voor mij, het verlaten van mijn ‘comfort zone’.
Ik moet soms ook  ‘afsterven’ aan mijn eigen wensen en kijken naar wat zij nodig heeft.
Zij is mijn vrouw en ik moet haar eren. Zij moet zich geliefd voelen en mijn gebed is dan ook het uitspreken van het verlangen naar wijsheid en inzicht om richting te kunnen geven aan het leven van ons en onze kinderen. Een gebed ook waarin ik God dank voor Zijn genade en liefde voor ons.

En zo geniet ik elke dag van ons leven samen en kijk ik elke dag weer uit naar het moment dat ik Rina weer in mijn armen kan sluiten en haar ga zeggen hoe gezegend ik ben met haar en hoeveel ik van haar hou!

De ideogrammen

 = Ai       = Ki         = Do  vormen gezamenlijk Aikdo: het pad naar harmonie d.m.v. ki (heel kort samengevat).

Iedereen heeft wel een goed beeld van wat bedoeld wordt met ‘het pad’ en ‘harmonie’, maar ki is toch vaak nog een vaag begrip bij de meeste mensen. Wanneer we dit vaag laten blijven en het niet gaan doorgronden, zal Aikido maar ook Hapkido of Qigong (qi is Chinees voor het Japanse ki) voor de meeste mensen mysterieus blijven.

Sommigen hechten daar waarde aan maar dat zorgt er dan tegelijk voor dat het voor heel veel mensen iets onbereikbaars blijft. En dat terwijl een goed begrip van ki zo belangrijk is.

Ki is wat de Westerse wetenschap gedefinieerd heeft als bio-elektriciteit.
Het menselijke lichaam is energie en door de bestudering en beoefening van het aikido of qigong leren we op een efficiënte en effectieve manier met onze energie om te gaan en deze energie ook leren te genereren en te sturen.

Dit geldt niet alleen m.b.t. de beoefening van krijgskunst waarin het beschikken over veel ki het verschil kan zijn tussen winnen of verliezen maar is het van een nog veel grotere waarde voor ons dagelijkse leven als non-martial artist. Door te weten wat ki eigenlijk is en hoe het een rol speelt in ons lichaam en bescherming geeft aan onze interne organen kunnen alle mensen veel vitaler zijn dan ze voor mogelijk hielden.

Daarnet noemde ik al even het ‘sturen’ van ki. Er wordt wel eens gesproken over ‘mind over body’. In feite betekent dit het sturen van ki d.m.v. de concentratiekracht. Heel simplistisch voorgesteld: de hand die naar iets reikt om het te pakken, wordt voordat hij in beweging komt, gestuurd door je gedachten.

Dit is een onbewust proces. Zo kun je ook bewust hiermee leren omgaan en je ki te sturen naar die plaatsen naar/door je lichaam en zelfs uit je lichaam, door je gedachten. Het is zelfs mogelijk om af te vallen door je ‘mind’ hier op te focussen . Dat is mind over body. Er kunnen wat dat betreft veel meer doelen gesteld worden die met behulp van het inzetten van ki veel gemakkelijker gehaald kunnen worden.

Daar waar ik persoonlijk veel waarde aan hecht is het ontwikkelen van kennis en inzicht van ki, met het doel om mensen vitaler en meer gezond te maken. Om mensen te helpen ontwikkelen om stress beter de baas te kunnen en om meer te gaan leven vanuit ontspanning. De mens is een wonder maar de meesten zijn zich er niet (meer) van bewust. Als we meer gebruik gingen maken van wat wij al hebben maar niet gebruiken, laat staan  ontwikkelen, zouden we merken dat we tot veel  meer in staat zouden zijn. En een heel belangrijke: vanuit ontspanning en rust.

Dat is precies waarom ki in aikido de onderscheidende  factor vormt in vergelijking tot andere krijgskunsten of vechtsporten. En als we die ki gaan inzetten om te genezen of te begeleiden i.p.v. tot vernietiging, dan doen we de schepper van de mens eer aan.

Aikido is dan ook een vredeskunst met ki als belangrijkste instrument.

Verantwoordelijkheid nemen voor je leven. Dat is in het kort de boodschap aan de vele ‘klanten’ die onze sociale diensten ‘rijk’ is.

Dat behelst meer dan vele mensen denken.

De nieuwe Wet werken naar vermogen (WWNV) zal per 1 januari 2013 ingevoerd worden en dient de solidariteit, het draagvlak en de betaalbaarheid voor de toekomst veilig te stellen. Daarbij heeft het kabinet gekozen voor maatregelen die:

-   Mensen die op dit moment nog niet werken maar dat wel kunnen, te prikkelen om te gaan werken,
-   Gemeenten meer ruimte geven hen daarbij te ondersteunen en
-   Werkgevers te stimuleren de mensen uit de groep niet-werkenden in dienst te nemen.

Aangesproken worden op de eigen verantwoordelijkheid en de zelfredzaamheid aanmoedigen en bevorderen.
Het in eigen onderhoud kunnen voorzien en het verkrijgen én behouden van betaald werk is immers in de eerste plaats een verantwoordelijkheid van mensen zelf.

En dat klopt natuurlijk ook. Wat dat betreft is het niet meer dan opnieuw verwoorden, aandacht vragen voor en tot uitvoer willen brengen van  principes die al zo oud zijn als de weg naar Rome (eigenlijk nog veel ouder…)

Het regeerakkoord van dit kabinet beschrijft ook dat een baan hebben de beste sociale zekerheid is en zij onderstreept ondermeer het individuele belang dat iedereen die dat kan, ook naar vermogen meedoet. Dit individuele belang  om naar vermogen mee te doen (naast het economisch en maatschappelijke belang), vraagt echter ook van reeds werkenden die de ‘sociale zekerheid’ reeds in ‘hun bezit’ hebben, het nemen van verantwoordelijkheid.

Wat voor klanten van sociale diensten geldt m.b.t. het nemen van verantwoordelijkheid, geldt in die zin net zo voor medewerkers van sociale diensten (ik zal hier in een volgend bericht uitgebreider op in gaan).

In de Persoonlijke Effectiviteitstrainingen die ik in het verleden gegeven heb en binnenkort weer ga uitvoeren, werk ik  o.a. met een aantal principes van de samourai (hoe kan het ook anders met mijn achtergrond).

Eén van die principes is het kennen van meerdere kunsten. Het onderkennen van het belang hiervan en je hierin te oefenen, is binnen de wereld van de krijgskunst eigenlijk een vereiste (vanaf zwarte band). Het bestuderen van andere krijgsdisciplines naast de eigen discipline, zorgt er ook voor dat je een eigen stijl gaat ontwikkelen en je de kunst gaat vernieuwen vanuit de eigen persoonlijke ontwikkeling.
Dat betekent natuurlijk ook dat je regelmatig uit je eigen comfortzone moet stappen om vorderingen te kunnen maken.
In mijn werk als trainer en coach is het dan ook één van mijn doelen om juist de grootse belofte weer te doen ontwaken bij mensen en ze handreikingen te geven waardoor ze hun toekomst weer maakbaar maken.
Dit ontwaken betekent niet zo zeer het bijbrengen van kennis maar veel belangrijker (zo niet het belangrijkste in het leven), het laten ontwaken van het verlangen om inzicht te gaan krijgen over je eigen leven.

In mijn vorig bericht waarin ik ondermeer schreef over hetgeen de Dalai Lama tijdens een dialoog met een theoloog uitsprak, verwees hij eigenlijk naar het ontstaan van ons lot en ons leven.
Dat begint met gedachten.
Deze behoren altijd positief te zijn. Dat klinkt wat lastig, maar de uitspraak ‘You are what you think, and what you are currently thinking the most, is what you will become’ zegt veel en betekent simpelweg dat je verantwoordelijkheid moet nemen voor je leven.

Wat voor de individuele mens geldt, geldt ook voor je individuele inbreng in de organisatie waarin je werkzaam bent.

De vele wijzigingen die de nieuwe wet met zich meebrengt en de bezuinigingen op hun budgetten zullen sociale diensten dwingen om hun huidige manier van dienstverlening te herzien en hun eigen organisatie dwingen anders te gaan denken en handelen. Wanneer ze hiertoe niet in staat zijn en niet hun peroonlijke verantwoordlijkheid nemen en niet uit hun comfortzone kunnen stappen, verwacht ik dat de WWNV zowel voor hen als voor hun klanten weinig goeds gaat brengen…

Een vriendin van me heeft de volgende tekst als één van de stellingen gebruikt bij haar proefschrift:

‘Wanneer er geen hoop is voor de toekomst dan is er geen kracht in het heden’ (John C. Maxwell).

M.i. een onbetwistbare waarheid die betrekking heeft op ons hele leven.

De afgelopen vier jaar ben ik als zelfstandig ondernemer bezig ben geweest als trainer en coach.
Vanaf het moment dat ik startte, ben ik ook verbonden aan een sociale dienst als een soort ‘oliemannetje’. Gedurende die jaren heb ik tevens een eigen visie ontwikkeld op re-integratie, wat uiteindelijk geleid heeft tot het ontwikkelen en gaan uitvoeren van een een eigen re-integratieprogramma.
Iedere week geef ik daarnaast op een vaste avond in de week trainingen Aikido en Qigong.
Tweewekelijks kom ik samen met twee vrienden van me en beleven we zonder uitzondering geweldige avonden met elkaar.
Tweewekelijks heb ik daarnaast ook samen met mijn vrouw en een vriendin van ons een bijeenkomst waarin we onze harten delen en elkaar bemoedigen.
Sinds kort heb ik daar ook nog een andere activiteit aan toegevoegd: leerbewerken (een oude liefde  is hiermee weer opgebloeid).

Ik ben echtgenoot van een geweldige vrouw en vader van 4 prachtige kinderen die ieder voor zich een grootse belofte in zich dragen.
Tijd en aandacht besteden aan hen is uiting geven aan de liefde die je hebt voor hen en om richting te geven aan hun leven. Ik mag mij verheugen in een liefdevolle familie en fantastische vrienden. Het is een geschenk in ieders leven om te mogen ervaren.

In die afgelopen vier jaar (als ik mij daar even toe beperk), is er iedere dag wel een moment geweest dat ik me bewust was van het ‘heden’.
Soms waren dat hele vluchtige momenten waarna ik weer voortgejaagd werd door de waan van de  dag.
Andere momenten ook waarin ik mij langduriger heel bewust was van dat heden.
Dagen zelfs waarin ik ook veel pijn heb moeten doorstaan, waarin ik geconfronteerd werd met levensvragen waarop ik geen antwoord had. Dagen waarop ik mensen tegenkwam die geen hoop voor de toekomst meer hadden, maar zeker ook dagen waarin ik als het ware overweldigd werd door het enthousiasme dat ik tegenkwam bij weer andere mensen.

De negatieve momenten of perioden van het ervaren van ‘het heden’, het beluisteren van negatieve verwachtingen over de toekomst van de wereld door de aanhoudende economishce crisis, het geconfronteerd worden door de media over toenemende agressie en misdaad en een sterk afnemend respect voor overheid en autoriteit, kunnen er voor zorgen dat mensen geen hoop meer hebben voor de toekomst.
En dan kan het voor mensen gaan gelden dat er voor hun ook geen kracht meer is in het heden…
En als er geen kracht meer in het heden is vanwege die afwezigheid van hoop voor de toekomst, hoe ziet die toekomst er dan uit?

Een goede vriend van mij stuurde me onlangs een Powerpoint voorstelling van een korte dialoog tussen een Braziliaans theoloog en de Dalai Lama.
De theoloog is één van de vernieuwers in het theologische systeem van het vrijheidsdenken.
De antwoorden die de Dalai Lama gaf op de vragen die hem gesteld werden door de theoloog gaf mij wel stof tot nadenken. Niet zozeer voor wat betreft de gegeven antwoorden van de Dalai Lama die ik alleen maar kan onderstrepen, maar eerder over de manier waarop christenen en ook niet-christenen denken over religie en over de manier waarop veel mensen tegen de problemen van deze tijd aankijken en welke oplossingen zijn zien hiervoor.

Op de vraag van de theoloog wat de Dalai Lama de beste geloofsovertuiging vond zei de Dalai Lama: ‘Het beste geloof is dat geloof wat je het dichtste bij God brengt. Het is dát geloof wat je een beter mens maakt.’
De vervolgvraag van de theoloog die door dit wijze antwoord enigszins uit het veld was geslagen was: ‘Wat is het dat mij dan een beter mens maakt?’
De Dalai Lama antwoordde:’Hetgeen je meer mededogend, barmhartig maakt, meer gevoelig, meer onbevooroordeeld, liefdevoller, meer humanitair, menslievend maakt, meer verantwoordelijk en meer moreel en zedelijk maakt. De geloofsovertuiging die dat bij je bewerktstelligt is het beste. Ik ben niet geïnteresseerd in je geloofsovertuiging en of je religieus bent. Wat ik belangrijk vind is je houding in het aanschijn van je gelijken, je familie, werk, gemeenschap en in het aanschijn van de wereld. Onthoud dat het universum de echo is van ons handelen en onze gedachten.
De wet van actie en reactie geldt niet alleen voor natuurkundigen maar geldt ook voor menselijke relaties. Wanneer ik met goedheid handel, zal ik goedheid ontvangen. Als ik handel met kwaad, zal ik kwaad ontvangen. Wat onze grootouders vertelden is de waarheid. Je zult altijd dát ontvangen wat je voor de ander wenst. Gelukkig zijn is niet een kwestie van het lot, het is een kwestie van keuzes.

Tot slot in de dialoog zei de Dalai Lama: ‘Wees bedachtzaam over je gedachten want je gedachten zullen woorden worden. Wees bedachtzaam over je woorden want deze zullen handelingen worden. Wees bedachtzaam over je handelingen want zij zullen gewoonten worden. Wees bedachtzaam over je gewoonten want zij zullen je karakter vormen. Wees bedachtzaam over je karakter want zij zal je lot vormen en je lot zal je leven zijn.
Er is geen hogere geloofsovertuiging dan de Waarheid.’

Hele wijze woorden.
En hoe moeilijk en uitzichtsloos het leven soms ook kan zijn en hoe zeer ik ook begrip en medeleven kan hebben voor de mensen die geen hoop meer koesteren voor de toekomst, het is en blijft  een kwestie van keuzes maken.
Ik kies er voor om geloof en hoop te hebben voor de toekomst en kracht te hebben in het heden.
Wat zou ik anders voor andere mensen en voor organisaties kunnen betekenen en wat zou  anders mijn lot en mijn leven zijn?

Nadat een tijd geleden het bloed weer begon te kruipen waar het niet gaan kan en ik weer het verlangen kreeg om te gaan leerbewerken, waren er een aantal thema’s die door mijn hoofd gingen.
Art Deco, afbeeldingen met als thema krijgskunst, geisha-afbeeldingen, wandvullende decoraties die een eigen gezicht aan een interieur zouden geven, noem maar op…

Wat echter mijn grote wens was en waar ik een hele tijd geleden over had gezegd wat ik als eerste wilde gaan maken, dit een afbeelding zou zijn van mijn ouders die jammer genoeg niet meer leven.
Als ik aan hen denk, dan voel ik liefde en besef ik dat zij mensen waren die tijdens hun leven met elkaar, hun gezin en hun vrienden, altijd hun best deden om datgene waarin zij geloofden ook te leven. Dat betekende ook heel hard werken om hun relatie te laten blijven bloeien.
Het betekende ook hard werken m.b.t. het voorzien in de behoeften van hun gezin.
Dit deden ze met liefde, volharding, geloof en hoop voor de toekomst.

Het maken nu van een afbeelding van hen in leer, is niet alleen een creatief proces.
Gedurende dit proces, beleef je ook weer die momenten met hen die je zo dierbaar zijn.
Het is een proces waarin je als het ware weer herbeleeft, vele mooie momenten die je pas veel later op waarde wist te schatten en je ook de vele moeilijke momenten herinnert waarvan je als kind en volwassene ook getuige van bent geweest maar waarvan je weet dat zij, jouw ouders, hebben vastgehouden aan hun geloof en hoop hebben gehad in de toekomst van zichzelf en de toekomst van hun kinderen en vrienden.

Wanneer ik bezig ben met hun afbeelding, ben ik me bewust van hun leven, van het leven dat ons is geschonken en de verantwoordelijkheden en het harde werken dat hiermee samengaat.
En dat is ook waarom ik dankbaar ben dat ons zoveel is gegeven…

@ mijn broeder Jacob: dat is de grote belofte…

De sleutel tot de technieken van Aikido is ki. Over ki wordt vaak erg geheimzinnig gedaan en het vormt een wezenlijk bestanddeel van de Oost-Aziatische cultuur. In de Oosterse geneeskunde bijvoorbeeld word je gezond verklaard wanneer je ki sterk en ongehinderd stroomt, maar ziek wanneer je ki traag en lusteloos is.
Ki is echter niet voorbehouden aan Aikido alleen. Het Chinese woord voor ki is chi.
Chi wordt al  meer dan  drieduizend jaar door beoefenaars van chi gong bestudeerd en het bestaan van ki (of chi) is wetenschappelijk ook aangetoond. Ki is gedefinieerd als bio-electriciteit en wordt in het Westen nu ook meer en meer aanvaard als iets wat bestaat en van betekenis is voor ons welzijn en onze gezondheid.
De sleutel tot wat wij mensen vermogen ligt in het besef wat ons bij geboorte is gegeven.
Krijgskunsten, waaronder het Aikido, maken gebruik van deze inzichten maar is belangrijk voor alle mensen.
We moeten er alleen mee leren omgaan…